Ποιοι επηρεάστηκαν περισσότερο από την οικονομική κρίση

featured image

Εντονότερο πλήγμα σε σχέση με τους συνταξιούχους δέχτηκαν στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι, ιδίως δε οι νέοι, όπως προκύπτει από τη νέα έρευνα του ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις, με συντονιστή τον καθηγητή στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, Μάνο Ματσαγγάνη.

Με βάση τη μελέτη, η οποία εκπονήθηκε την περίοδο 2003-2014 και κατά μέσο όρο εξετάζει σε βάθος δεδομένα που αφορούν περίπου 18.000 άτομα σε 7.000 ελληνικά νοικοκυριά, στη διάρκεια αυτών των ετών αυξήθηκε σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των παιδιών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display("div-gpt-ad-1539094545114-0"); });

Παράλληλα, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το φτωχότερο δεκατημόριο του πληθυσμού το 2014 ήταν κατά 56% φτωχότερο από το αντίστοιχο του 2009 (και το πλουσιότερο δεκατημόριο του 2014 επίσης φτωχότερο, κατά 42%, σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009). Οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες για τις οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά, σε σχέση με όσες δεν έχουν ή έχουν τρία τέκνα και άνω.

Η μείωση της απασχόλησης ήταν μεγαλύτερη για τους άνδρες και για τους κλάδους της οικοδομής (-63%), της βιομηχανίας, του ηλεκτρισμού και της ύδρευσης (-38%) και μικρότερη στους τομείς της δημόσιας διοίκησης (-2%) και στον πρωτογενή τομέα (-9%). Ο αριθμός των εργαζομένων μειώθηκε περισσότερο στις μικρότερες ηλικίες. Μάλιστα, ο αριθμός των εργαζομένων ηλικίας έως 29 ετών συρρικνώθηκε στο μισό, ενώ ο αντίστοιχος των ατόμων ηλικίας 45-64 χρόνων μειώθηκε μόνο κατά 9%.

Οι εργαζόμενοι απόφοιτοι Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου ή κάποιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης μειώθηκαν σημαντικά (από 53% έως 20%), ενώ εκείνοι με μεταπτυχιακό ή διδακτορικό αυξήθηκαν κατά 57% στην ελληνική αγορά εργασίας. Κατά τα λοιπά, η μέση αμοιβή μειώθηκε περισσότερο από ένα πέμπτο (-21,8%) ανά εργαζόμενο και η μέση μείωση αμοιβών ήταν 30% (σε αποπληθωρισμένα μεγέθη), ενώ σε απόλυτο αριθμό η μέση μείωση μηνιαίου εισοδήματος την περίοδο 2003-2014 ανήλθε σε 513 ευρώ. Πάντως, σε ό,τι αφορά την κοινωνική κινητικότητα, ενώ στην ΕΕ είναι 2,8 φορές πιθανότερο να «τα βγάζει πέρα δύσκολα» κάποιος που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που επίσης τα έβγαζε πέρα δύσκολα, η Ελλάδα έχει σε αυτό το πεδίο θετικότερη εικόνα, αφού το αντίστοιχο είναι 2,2 φορές.

Οι προτάσεις στις οποίες καταλήγουν οι ερευνητές είναι -μεταξύ άλλων- ο γενναίος αναπροσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας και τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας με καλύτερες αμοιβές, η αναβάθμιση της στάθμης των δεξιοτήτων των εργαζομένων με βελτίωση της ποιότητας όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και η συστηματικότερη στήριξη του εισοδήματος των φτωχών και των ανέργων με: επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, βελτίωση του σχεδιασμού του επιδόματος στήριξης τέκνων, θεσμοθέτηση επιδόματος ενοικίου και καλύτερη εφαρμογή του κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης.

Τελικά διευκολύνθηκε η κοινωνική κινητικότητα;

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων συζήτησε τα αποτελέσματα της έρευνας με τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο, editorial director (διευθυντή περιεχομένου) της διαΝΕΟσις. Διευκολύνθηκε τελικά η κοινωνική κινητικότητα (σ.σ. η διαδικασία κατά την οποία άτομα ή και κοινωνικές ομάδες μετακινούνται από το ένα επίπεδο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε ένα άλλο) στη διάρκεια των ετών της κρίσης ή οδηγηθήκαμε σε πιο άνιση κοινωνία στην Ελλάδα; Πώς επηρεάζει το ασφαλιστικό σύστημα το γεγονός ότι η κρίση έχει πλήξει περισσότερο τους εργαζόμενους, σε σχέση με τους συνταξιούχους; Τι μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας στην Ελλάδα;

Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα, που αφορά την κοινωνική κινητικότητα, ο κ. Γεωργακόπουλος απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι η εικόνα είναι περίπου η ίδια, σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο. «Δεν υπήρξε μεγάλη μεταβολή. Η κρίση δεν επηρέασε σημαντικά την κοινωνική κινητικότητα, πάνω-κάτω έμεινε στα επίπεδα που ήταν. Ένας Έλληνας που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που τα βγάζει πέρα δύσκολα είναι 2,2 φορές πιθανότερο να τα βγάζει πέρα δύσκολα και ο ίδιος ως ενήλικας. Στην ΕΕ βέβαια, αυτό είναι 2,8 φορές πιθανότερο», απαντά.

Πώς επηρεάζεται το ασφαλιστικό σύστημα;

Και πώς επηρεάζεται το ασφαλιστικό σύστημα από τα προβλήματα που αναδεικνύει η νέα έρευνα της διαΝΕΟσις και ιδίως από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι, ιδίως οι νέοι, επλήγησαν περισσότερο από τους συνταξιούχους; «Το ασφαλιστικό σύστημα ήταν πολύ επιβαρυμένο και πριν από την κρίση (...) Δουλεύουν πάρα πολύ λίγοι για να πληρώνουν τις συντάξεις πάρα πολλών. Οι συντάξεις αποτελούν το μεγαλύτερο κόστος στον προϋπολογισμό και για την πληρωμή τους αντλούνται και χρήματα από τη φορολογία. Αυτό όμως δεν είναι βιώσιμο. Οι συντάξεις μειώθηκαν λιγότερο από ό,τι τα εισοδήματα των υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που είναι σε ένα βαθμό κατανοητό, αλλά πλέον έχουν μείνει ακόμη λιγότεροι εργαζόμενοι, για να πληρώνουν 2,5 εκατ. συνταξιούχους. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει πάρα πολύ ραγδαία» σημειώνει ο κ. Γεωργακόπουλος, ενώ ερωτηθείς πώς θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί αυτή η αλλαγή κάνει λόγο για την ανάγκη, μεταξύ άλλων, επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και των πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και για ένα συνολικό πακέτο ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων.

«Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι και δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί τέτοια μεταρρύθμιση με άλλο τρόπο», υπογραμμίζει (σ.σ. σε παλαιότερη έρευνα της διαΝΕΟσις προτείνεται η επίτευξη ενός νέου συμβιβασμού για τα πρωτογενή πλεονάσματα επί των οποίων η Ελλάδα έχει δεσμευτεί κατά την περίοδο 2019-2022, με διεκδίκηση της δυνατότητας ένα 2% του ΑΕΠ να κατευθύνεται στη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων και υποδομών κάθε χρόνο, τουλάχιστον μέχρι το 2029. Προτείνεται παράλληλα η ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με μείωση των συνολικών εισφορών -από 27% σε 19%- και με χρήση των επικουρικών εισφορών για τη δημιουργία ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος, καθώς και η απλοποίηση της φορολογίας με ενοποίηση και μείωση συντελεστών).

Εντονότερο πλήγμα σε σχέση με τους συνταξιούχους δέχτηκαν στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι, ιδίως δε οι νέοι, όπως προκύπτει από τη νέα έρευνα του ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις, με συντονιστή τον καθηγητή στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, Μάνο Ματσαγγάνη.

Με βάση τη μελέτη, η οποία εκπονήθηκε την περίοδο 2003-2014 και κατά μέσο όρο εξετάζει σε βάθος δεδομένα που αφορούν περίπου 18.000 άτομα σε 7.000 ελληνικά νοικοκυριά, στη διάρκεια αυτών των ετών αυξήθηκε σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των παιδιών.

Παράλληλα, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, το φτωχότερο δεκατημόριο του πληθυσμού το 2014 ήταν κατά 56% φτωχότερο από το αντίστοιχο του 2009 (και το πλουσιότερο δεκατημόριο του 2014 επίσης φτωχότερο, κατά 42%, σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009). Οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες για τις οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά, σε σχέση με όσες δεν έχουν ή έχουν τρία τέκνα και άνω.

Η μείωση της απασχόλησης ήταν μεγαλύτερη για τους άνδρες και για τους κλάδους της οικοδομής (-63%), της βιομηχανίας, του ηλεκτρισμού και της ύδρευσης (-38%) και μικρότερη στους τομείς της δημόσιας διοίκησης (-2%) και στον πρωτογενή τομέα (-9%). Ο αριθμός των εργαζομένων μειώθηκε περισσότερο στις μικρότερες ηλικίες. Μάλιστα, ο αριθμός των εργαζομένων ηλικίας έως 29 ετών συρρικνώθηκε στο μισό, ενώ ο αντίστοιχος των ατόμων ηλικίας 45-64 χρόνων μειώθηκε μόνο κατά 9%.

Οι εργαζόμενοι απόφοιτοι Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου ή κάποιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης μειώθηκαν σημαντικά (από 53% έως 20%), ενώ εκείνοι με μεταπτυχιακό ή διδακτορικό αυξήθηκαν κατά 57% στην ελληνική αγορά εργασίας. Κατά τα λοιπά, η μέση αμοιβή μειώθηκε περισσότερο από ένα πέμπτο (-21,8%) ανά εργαζόμενο και η μέση μείωση αμοιβών ήταν 30% (σε αποπληθωρισμένα μεγέθη), ενώ σε απόλυτο αριθμό η μέση μείωση μηνιαίου εισοδήματος την περίοδο 2003-2014 ανήλθε σε 513 ευρώ. Πάντως, σε ό,τι αφορά την κοινωνική κινητικότητα, ενώ στην ΕΕ είναι 2,8 φορές πιθανότερο να «τα βγάζει πέρα δύσκολα» κάποιος που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που επίσης τα έβγαζε πέρα δύσκολα, η Ελλάδα έχει σε αυτό το πεδίο θετικότερη εικόνα, αφού το αντίστοιχο είναι 2,2 φορές.

Οι προτάσεις στις οποίες καταλήγουν οι ερευνητές είναι -μεταξύ άλλων- ο γενναίος αναπροσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας και τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας με καλύτερες αμοιβές, η αναβάθμιση της στάθμης των δεξιοτήτων των εργαζομένων με βελτίωση της ποιότητας όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και η συστηματικότερη στήριξη του εισοδήματος των φτωχών και των ανέργων με: επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, βελτίωση του σχεδιασμού του επιδόματος στήριξης τέκνων, θεσμοθέτηση επιδόματος ενοικίου και καλύτερη εφαρμογή του κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης.

Τελικά διευκολύνθηκε η κοινωνική κινητικότητα;

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων συζήτησε τα αποτελέσματα της έρευνας με τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο, editorial director (διευθυντή περιεχομένου) της διαΝΕΟσις. Διευκολύνθηκε τελικά η κοινωνική κινητικότητα (σ.σ. η διαδικασία κατά την οποία άτομα ή και κοινωνικές ομάδες μετακινούνται από το ένα επίπεδο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε ένα άλλο) στη διάρκεια των ετών της κρίσης ή οδηγηθήκαμε σε πιο άνιση κοινωνία στην Ελλάδα; Πώς επηρεάζει το ασφαλιστικό σύστημα το γεγονός ότι η κρίση έχει πλήξει περισσότερο τους εργαζόμενους, σε σχέση με τους συνταξιούχους; Τι μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας στην Ελλάδα;

Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα, που αφορά την κοινωνική κινητικότητα, ο κ. Γεωργακόπουλος απαντά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι η εικόνα είναι περίπου η ίδια, σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο. «Δεν υπήρξε μεγάλη μεταβολή. Η κρίση δεν επηρέασε σημαντικά την κοινωνική κινητικότητα, πάνω-κάτω έμεινε στα επίπεδα που ήταν. Ένας Έλληνας που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που τα βγάζει πέρα δύσκολα είναι 2,2 φορές πιθανότερο να τα βγάζει πέρα δύσκολα και ο ίδιος ως ενήλικας. Στην ΕΕ βέβαια, αυτό είναι 2,8 φορές πιθανότερο», απαντά.

Πώς επηρεάζεται το ασφαλιστικό σύστημα;

Και πώς επηρεάζεται το ασφαλιστικό σύστημα από τα προβλήματα που αναδεικνύει η νέα έρευνα της διαΝΕΟσις και ιδίως από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι, ιδίως οι νέοι, επλήγησαν περισσότερο από τους συνταξιούχους; «Το ασφαλιστικό σύστημα ήταν πολύ επιβαρυμένο και πριν από την κρίση (...) Δουλεύουν πάρα πολύ λίγοι για να πληρώνουν τις συντάξεις πάρα πολλών. Οι συντάξεις αποτελούν το μεγαλύτερο κόστος στον προϋπολογισμό και για την πληρωμή τους αντλούνται και χρήματα από τη φορολογία. Αυτό όμως δεν είναι βιώσιμο. Οι συντάξεις μειώθηκαν λιγότερο από ό,τι τα εισοδήματα των υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που είναι σε ένα βαθμό κατανοητό, αλλά πλέον έχουν μείνει ακόμη λιγότεροι εργαζόμενοι, για να πληρώνουν 2,5 εκατ. συνταξιούχους. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει πάρα πολύ ραγδαία» σημειώνει ο κ. Γεωργακόπουλος, ενώ ερωτηθείς πώς θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί αυτή η αλλαγή κάνει λόγο για την ανάγκη, μεταξύ άλλων, επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και των πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και για ένα συνολικό πακέτο ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων.

«Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι και δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί τέτοια μεταρρύθμιση με άλλο τρόπο», υπογραμμίζει (σ.σ. σε παλαιότερη έρευνα της διαΝΕΟσις προτείνεται η επίτευξη ενός νέου συμβιβασμού για τα πρωτογενή πλεονάσματα επί των οποίων η Ελλάδα έχει δεσμευτεί κατά την περίοδο 2019-2022, με διεκδίκηση της δυνατότητας ένα 2% του ΑΕΠ να κατευθύνεται στη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων και υποδομών κάθε χρόνο, τουλάχιστον μέχρι το 2029. Προτείνεται παράλληλα η ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με μείωση των συνολικών εισφορών -από 27% σε 19%- και με χρήση των επικουρικών εισφορών για τη δημιουργία ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος, καθώς και η απλοποίηση της φορολογίας με ενοποίηση και μείωση συντελεστών).

Γιατί αυξήθηκαν οι εργαζόμενοι με μεταπτυχιακό και «ντοκτορά»;

Κληθείς να σχολιάσει το εύρημα της μελέτης, σύμφωνα με το οποίο ο αριθμός των κατόχων μεταπτυχιακού και διδακτορικού στην αγορά εργασίας της Ελλάδας έχει αυξηθεί κατά 57%, ο διευθυντής περιεχομένου της διαΝΕΟσις παρατηρεί ότι η βελτίωση αυτή δυστυχώς δεν αντανακλάται και σε επίπεδο απολαβών. «Στη διάρκεια της κρίσης χάθηκαν πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας από κλάδους όπως η οικοδομή ή η βιομηχανία, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν και νέες, στον τομέα της τεχνολογίας και γενικά προέκυψαν δουλειές που χρειάζονται τέτοιους εργαζόμενους. Σήμερα οι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού στην Ελλάδα δύσκολα είναι άνεργοι, αλλά συχνά βρίσκουν δουλειές εκτός του αντικειμένου τους, για τις οποίες δυστυχώς είναι συχνά over-qualified και για τις οποίες αμείβονται με πολύ χαμηλές απολαβές. Εν ολίγοις βρίσκουν μεν δουλειά, αλλά με μικρότερες απολαβές, εκτός του αντικειμένου τους και κατώτερες των τυπικών προσόντων τους» σημειώνει ο κ. Γεωργακόπουλος.

Επίδομα ανεργίας vs επιδόματος εργασίας

Μια από τις προτάσεις στις οποίες καταλήγει η έρευνα είναι και η επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, ώστε να καλύπτουν περισσότερους ανέργους. Κατά καιρούς βέβαια, εκπρόσωποι βιομηχανικών συνδέσμων έχουν ζητήσει την αντιστάθμιση των επιδομάτων ανεργίας με επιδότηση της εργασίας, μέσω της χρηματοδότησης των εργοδοτικών εισφορών. Τελικά, τι λειτουργεί θετικότερα; Τα επιδόματα ανεργίας ή η επιδότηση της εργασίας;

Όσοι προτείνουν την επιδότηση της εργασίας έχουν δίκιο, αλλά κυρίως όταν μιλάμε για οικονομίες που δεν βρίσκονται σε κρίση. Όταν μια οικονομία βρίσκεται σε κρίση, προέχουν τα μέτρα προστασίας των αδύναμων (...) Για να αποφευχθούν κοινωνικά προβλήματα που είναι πολύ δύσκολο να λυθούν, αναπτύσσεται η επιδοματική πολιτική, το ίδιο συνέβη και στις ΗΠΑ το 2008. (...) Είναι τρομερό το πρόβλημα της ακραίας φτώχειας, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με μια χαμένη γενιά. Η διεύρυνση των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας, με κριτήρια κυρίως εισοδηματικά, είναι ένα μέτρο αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας και όχι ένα εργασιακό μέτρο per se. Ως προς τη βιομηχανία, που τάσσεται υπέρ της επιδότησης εργασίας, οι Έλληνες βιομήχανοι δίνουν πράγματι τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην Ευρώπη. Πρέπει να δοθούν κίνητρα για την επιχειρηματικότητα και να προσαρμοστεί και το θέμα της φορολογίας», σημειώνει.

Με 830 εκατ. ετησίως θα γλίτωναν την ακραία φτώχεια 160.000 άνθρωποι

Ερωτηθείς από πού μπορεί να προέλθει η χρηματοδότηση για τέτοια μέτρα -αλλά και για άλλα προτεινόμενα από την έρευνα, όπως η διάθεση γευμάτων στο σχολείο για όλους τους μαθητές Δημοτικού ή η επέκταση της παιδικής φροντίδας σε όλες τις οικογένειες με παιδιά ηλικίας δύο ως πέντε ετών και η αποκατάσταση του προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι» για τους ηλικιωμένους- ο κ. Γεωργακόπουλος απαντά: «Η χρηματοδότηση των μέτρων αυτών είναι θέμα πολιτικής βούλησης και προτεραιοτήτων και προφανώς η καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας έχει ένα δημοσιονομικό κόστος. Υπολογίσαμε, στο πλαίσιο άλλης μελέτης, ότι για να γλιτώσουν 160.000 άνθρωποι από την ακραία φτώχεια, θα απαιτούνταν περίπου 830 εκατ. ευρώ ετησίως. Φαίνονται πολλά χρήματα, αλλά δεν είναι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι το ποσό αυτό είναι 38 φορές μικρότερο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις. Γιατί όταν μιλάμε για ακραία φτώχεια, μιλάμε για πρόβλημα επιβίωσης. Το ελληνικό κράτος μέχρι το 2009 δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τέτοια θέματα, αλλά το 2014 το ποσοστό της ακραίας φτώχειας στην Ελλάδα έφτασε το 17%, έναντι 2,2% το 2009. Χρειάζεται λοιπόν πολιτική στήριξης της οικογένειας και βοήθεια στις οικογένειες με ανήλικα παιδιά».

Στην ομάδα της έρευνας μετείχαν ακόμη ο Αντρέα Πάρμα, ερευνητής στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Αστικών Σπουδών (Εργαστήριο Κοινωνικής Πολιτικής) του Πολυτεχνείου του Μιλάνου και ο Αλέξανδρος Καρακίτσιος, οικονομικός αναλυτής στο Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων. Η έρευνα, με τίτλο «Όψεις Κοινωνικής Κινητικότητας στην Ελλάδα της Κρίσης» λαμβάνει επίσης υπόψη ή αναλύει στοιχεία για την Ελλάδα και από άλλες έρευνες όπως είναι η έρευνα Εργατικού Δυναμικού (LFS) και το Ευρωπαϊκό Πάνελ Νοικοκυριών (ECHP).

Κληθείς να σχολιάσει το εύρημα της μελέτης, σύμφωνα με το οποίο ο αριθμός των κατόχων μεταπτυχιακού και διδακτορικού στην αγορά εργασίας της Ελλάδας έχει αυξηθεί κατά 57%, ο διευθυντής περιεχομένου της διαΝΕΟσις παρατηρεί ότι η βελτίωση αυτή δυστυχώς δεν αντανακλάται και σε επίπεδο απολαβών. «Στη διάρκεια της κρίσης χάθηκαν πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας από κλάδους όπως η οικοδομή ή η βιομηχανία, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν και νέες, στον τομέα της τεχνολογίας και γενικά προέκυψαν δουλειές που χρειάζονται τέτοιους εργαζόμενους. Σήμερα οι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού στην Ελλάδα δύσκολα είναι άνεργοι, αλλά συχνά βρίσκουν δουλειές εκτός του αντικειμένου τους, για τις οποίες δυστυχώς είναι συχνά over-qualified και για τις οποίες αμείβονται με πολύ χαμηλές απολαβές. Εν ολίγοις βρίσκουν μεν δουλειά, αλλά με μικρότερες απολαβές, εκτός του αντικειμένου τους και κατώτερες των τυπικών προσόντων τους» σημειώνει ο κ. Γεωργακόπουλος.

Επίδομα ανεργίας vs επιδόματος εργασίας

Μια από τις προτάσεις στις οποίες καταλήγει η έρευνα είναι και η επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, ώστε να καλύπτουν περισσότερους ανέργους. Κατά καιρούς βέβαια, εκπρόσωποι βιομηχανικών συνδέσμων έχουν ζητήσει την αντιστάθμιση των επιδομάτων ανεργίας με επιδότηση της εργασίας, μέσω της χρηματοδότησης των εργοδοτικών εισφορών. Τελικά, τι λειτουργεί θετικότερα; Τα επιδόματα ανεργίας ή η επιδότηση της εργασίας;

Όσοι προτείνουν την επιδότηση της εργασίας έχουν δίκιο, αλλά κυρίως όταν μιλάμε για οικονομίες που δεν βρίσκονται σε κρίση. Όταν μια οικονομία βρίσκεται σε κρίση, προέχουν τα μέτρα προστασίας των αδύναμων (...) Για να αποφευχθούν κοινωνικά προβλήματα που είναι πολύ δύσκολο να λυθούν, αναπτύσσεται η επιδοματική πολιτική, το ίδιο συνέβη και στις ΗΠΑ το 2008. (...) Είναι τρομερό το πρόβλημα της ακραίας φτώχειας, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με μια χαμένη γενιά. Η διεύρυνση των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας, με κριτήρια κυρίως εισοδηματικά, είναι ένα μέτρο αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας και όχι ένα εργασιακό μέτρο per se. Ως προς τη βιομηχανία, που τάσσεται υπέρ της επιδότησης εργασίας, οι Έλληνες βιομήχανοι δίνουν πράγματι τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην Ευρώπη. Πρέπει να δοθούν κίνητρα για την επιχειρηματικότητα και να προσαρμοστεί και το θέμα της φορολογίας», σημειώνει.

Με 830 εκατ. ετησίως θα γλίτωναν τ
Από το Blogger.