Η... «κατάρα» Orban - Οι 5 «διάδοχοι» που ακονίζουν μαχαίρια για σύγκρουση με το βαθύ κράτος των Βρυξελλών

Ποιοι είναι οι ηγέτες που παίρνουν τη σκυτάλη της ανταρσίας από τη Βουδαπέστη – Το παρασκήνιο των εκλογών στη Βουλγαρία και οι νέοι σύμμαχ...

Ποιοι είναι οι ηγέτες που παίρνουν τη σκυτάλη της ανταρσίας από τη Βουδαπέστη – Το παρασκήνιο των εκλογών στη Βουλγαρία και οι νέοι σύμμαχοι του Donald Trump.

Η Ευρώπη της 19ης Απριλίου 2026 θυμίζει ελάχιστα την ήπειρο που ξέραμε πριν από τέσσερα χρόνια.
Αν η 24η Φεβρουαρίου 2022 ήταν η στιγμή που η Ευρώπη «ξύπνησε» από τον γεωπολιτικό της λήθαργο, η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια νέα, πιο σκληρή και πολυπολική πραγματικότητα.
Πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, το πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης κυριαρχούνταν από τη λεγόμενη «σταθερότητα του κέντρου».
Η Γερμανία της Merkel και η Γαλλία του Macron όριζαν την ατζέντα, η ενέργεια έρεε φθηνή από την Ανατολή και οι εσωτερικές τριβές αφορούσαν κυρίως το κράτος δικαίου στην Πολωνία και την Ουγγαρία.
Ο Viktor Orban θεωρούνταν μια «ενοχλητική εξαίρεση», ένας μοναχικός παίκτης που απλώς δοκίμαζε τις αντοχές των Βρυξελλών.

Το σοκ, η... μερική συσπείρωση και οι ρήξεις (2022-2024)

Η ρωσική εισβολή προκάλεσε μια πρωτοφανή, σχεδόν «βιβλική» συσπείρωση κατά ένα μέρος, αλλά και μια βιβλική ρήξη που φάνηκε στον:
- Ενεργειακό απεγκλωβισμό και την απεξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια βίαια και ταχύτατα.
- Στρατιωτική αφύπνιση ακόμη και από χώρες όπως η Γερμανία που εγκατέλειψαν δεκαετίες ειρηνισμού (Zeitenwende).
Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία εισήλθε σε μια φάση φθοράς και η οικονομική πίεση από τον πληθωρισμό και την ενεργειακή κρίση έγινε μόνιμη, το σκηνικό άρχισε να ραγίζει.
Η επιστροφή του Donald Trump στον Λευκό Οίκο το 2025 λειτούργησε ως καταλύτης.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, κουρασμένες από τις θυσίες, άρχισαν να αναζητούν «πρακτικές» λύσεις, δίνοντας έδαφος σε δυνάμεις που υπόσχονται εθνική προτεραιότητα και ρεαλισμό έναντι των ιδεαλιστικών στόχων των Βρυξελλών.

Σε αυτό το σκηνικό ο ρόλος του Orban κέρδισε έδαφος...

Η πορεία του Viktor Orban αποτελεί μια μελέτη περίπτωσης για το πώς ένας πολιτικός μπορεί να μετατραπεί από «τοπικό παίκτη» σε «διεθνές σύμβολο», εκμεταλλευόμενος τις γεωπολιτικές ρωγμές.
Ο ρόλος του άλλαξε ριζικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, περνώντας από τον ιδεολογικό πόλεμο στην υπαρξιακή γεωστρατηγική.

Πριν από τον Πόλεμο: Ο «Ιδεολογικός Ταραχοποιός»
Πριν από τον Φεβρουάριο του 2022, ο Orban ήταν κυρίως ένας εσωτερικός αντίπαλος των Βρυξελλών σε θέματα αξιών.
Illiberal Democracy: Η ρητορική του επικεντρωνόταν στην «ανελεύθερη δημοκρατία», την προστασία των χριστιανικών αξιών και την αντίσταση στη μετανάστευση.
Σύγκρουση για το Κράτος Δικαίου: Οι μάχες του με την ΕΕ αφορούσαν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την ελευθερία του τύπου στην Ουγγαρία.
Οικονομικός πραγματισμός: Διατηρούσε μια στενή, αλλά κυρίως οικονομική σχέση με τον Putin (ενέργεια, πυρηνικό εργοστάσιο Paks II), την οποία οι Βρυξέλλες ανέχονταν ως «ιδιαιτερότητα» μιας χώρας χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα.

Μετά τον πόλεμο: Ο «γεωπολιτικός παίκτης» μπήκε σε... απομόνωση

Η εισβολή στην Ουκρανία μετέτρεψε τον Orban από ιδεολογικό αντίπαλο σε στρατηγικό εμπόδιο.
Ο Orban αρνήθηκε να στείλει όπλα στην Ουκρανία και απαγόρευσε τη διέλευσή τους από ουγγρικό έδαφος.
Η στάση του «ούτε με τη Μόσχα, ούτε με το Κίεβο» ερμηνεύτηκε ως έμμεση στήριξη στη Ρωσία.
Χρησιμοποίησε συστηματικά το δικαίωμα βέτο για να καθυστερήσει τα πακέτα κυρώσεων της ΕΕ και τη στρατιωτική βοήθεια (όπως το πακέτο των 90 δισ. ευρώ), προκαλώντας την οργή των μέχρι τότε συμμάχων του στην Ανατολική Ευρώπη (π.χ. Πολωνία).
Οι αιφνιδιαστικές επισκέψεις του στη Μόσχα και το Πεκίνο το καλοκαίρι του 2024, ενώ η Ουγγαρία είχε την Προεδρία της ΕΕ, θεωρήθηκαν από τις Βρυξέλλες ως «διπλωματική ανταρσία» και παραβίαση της ευρωπαϊκής ενότητας.
Η πρόσφατη ήττα του Orban στις εκλογές της 12ης Απριλίου 2026 από τον Peter Magyar σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής, αλλά και την αποκάλυψη των ορίων του μοντέλου του.

Οι διάδοχοι στην Ευρώπη

Ο ρόλος του απερχόμενου πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Orban, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν διπλός: δεν ήταν μόνο ο «εσωτερικός εχθρός», αλλά και η ασπίδα πίσω από την οποία κρύβονταν οι αντιθέσεις άλλων κρατών. Καταλαμβάνοντας μια ακραία θέση σε ζητήματα μετανάστευσης, εθνικής κυριαρχίας και στήριξης της Ουκρανίας, ο Orban έγινε θρύλος, ενώ στην πλάτη του καλύπτονταν όσοι συμφωνούσαν μαζί του αλλά δεν ήθελαν να υποστούν τις οικονομικές κυρώσεις των Βρυξελλών.
Τώρα που ο Orban αποχωρεί, το ερώτημα παραμένει: ποιος θα γίνει ο νέος «πονοκέφαλος» της Ursula von der Leyen και ο εκλεκτός σύμμαχος του Donald Trump;

1. Peter Magyar: Ο αντικαταστάτης του Orban στην ίδια του τη χώρα

Ο πιο παράδοξος υποψήφιος είναι ο ίδιος ο διάδοχος του Orban στην Ουγγαρία, ο Peter Magyar. Μοιάζει τόσο πολύ στον νεαρό Orban που πολλοί θεωρούν ότι η χώρα έκανε «reset» 25 χρόνια πίσω. Παρά το γεγονός ότι ο Magyar επιδιώκει αρχικά μια συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο εκρηκτικός χαρακτήρας του και η άρνησή του να δεχτεί μετανάστες στην Ουγγαρία —ο κύριος λόγος που πάγωσαν τα 18 δισεκατομμύρια για τον Orban— δείχνουν ότι η σύγκρουση με τις Βρυξέλλες είναι θέμα χρόνου.
(Peter Magyar)
2. Robert Fico: Ο άνθρωπος που δεν κάνει πίσω
Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Robert Fico είναι ίσως ο πιο «αυθεντικός» υποψήφιος για τον ρόλο του Orban. Έχοντας δηλώσει πρόσφατα ότι «οι Ρώσοι γονατίζουν μόνο για να δέσουν τα κορδόνια τους», ο Fico έχει ήδη δεσμευτεί να μπλοκάρει το 20ό πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Παρόλο που προέρχεται από την αριστερά, η συντηρητική του στάση στο μεταναστευτικό και η κριτική του για την «κλοπή της εθνικής κυριαρχίας» από τις Βρυξέλλες τον καθιστούν τον κεντρικό πόλο συσπείρωσης των ευρωσκεπτικιστών στην Ανατολική Ευρώπη.

(Robert Fico)
3. Η επιστροφή του Janez Jansa

Στη Σλοβενία, ο Janez Jansa —συχνά αποκαλούμενος «Mini-Trump»— διεκδικεί για τέταρτη φορά την εξουσία.
Αν και οι απόψεις του ταυτίζονται με του Orban στα περισσότερα θέματα, ο Jansa διαφέρει σε ένα σημείο: είναι έντονα ρωσόφοβος λόγω της στήριξής του στην Ουκρανία.
Παρόλα αυτά, η παρουσία του υπόσχεται νέες εντάσεις στο εσωτερικό της ΕΕ.
Υπενθυμίζεται πως,μ ετά τις βουλευτικές εκλογές της 22ας Μαρτίου 2026 στη Σλοβενία, η πολιτική κατάσταση χαρακτηρίζεται από έντονη αβεβαιότητα, ισχνή πλειοψηφία και πιθανή στροφή προς τη δεξιά, παρά την οριακή νίκη του απερχόμενου φιλελεύθερου Πρωθυπουργού Robert Golob.
Το Gibanje Svoboda (GS) του Golob έλαβε τις περισσότερες έδρες (29), αλλά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία (απαιτούνται 46 έδρες).
Το Slovenska demokratska stranka (SDS) του συντηρητικού Janez Janša ακολουθεί πολύ κοντά (28 έδρες), καθιστώντας τον σχηματισμό κυβέρνησης εξαιρετικά δύσκολο.
Στις 10 Απριλίου 2026, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής ο Zoran Stevanović (από το ακροδεξιό/ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Resni.ca), αυτό συνιστά μια ανατροπή από μόνο του, με τη στήριξη 48 βουλευτών, συμπεριλαμβανομένου του SDS του Janša, της NSi και άλλων. Αυτή η εξέλιξη θεωρείται προάγγελος κυβέρνησης υπό τον Janša.
Ο νέος Πρόεδρος της Βουλής, Stevanović, έχει εκφράσει θέσεις για άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για έξοδο από το ΝΑΤΟ, προκαλώντας ανησυχία για αλλαγή της φιλοδυτικής πορείας της χώρας.
Η προεκλογική περίοδος σημαδεύτηκε από παράνομες ηχογραφήσεις που αποκάλυπταν περιστατικά διαφθοράς, πλήττοντας την εικόνα της κυβέρνησης Golob, η οποία κατήγγειλε ξένη ανάμειξη.
Η Πρόεδρος Nataša Pirc Musar αναμένεται να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, με τις πιθανότητες να γέρνουν πλέον προς μια τέταρτη κυβέρνηση υπό τον Janez Janša, ο οποίος συγκεντρώνει τις απαραίτητες συμμαχίες.
Η Σλοβενία εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, με τα μικρότερα κόμματα να λειτουργούν ως ρυθμιστές (kingmakers) της επόμενης μέρας.

(Janez Jansa)
4. Το «τσέχικο αίνιγμα»

Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Τσεχία με τον Andrej Babis.
Ο Babis, αν και στο παρελθόν είχε συγκρουστεί με τη Μόσχα, πλέον φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με την πολιτική του Trump, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις και εστιάζοντας σε μια «πραγματιστική» εθνική πολιτική που απομακρύνεται από τις κεντρικές οδηγίες της ΕΕ.

(Andrej Babis)
5. Το στοίχημα της Βουλγαρίας και ο Rumen Radev

Οι σημερινές εκλογές στη Βουλγαρία (19 Απριλίου 2026) ενδέχεται να αναδείξουν τον πρώτο μεγάλο διάδοχο.
Ο πρώην Πρόεδρος Rumen Radev και το κόμμα του, «Progressive Bulgaria», είναι το απόλυτο φαβορί.
Ως πρώην διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, ο Radev είναι ο δημοφιλέστερος πολιτικός στη χώρα του.
Ωστόσο, οι Βρυξέλλες ανησυχούν: «Με την προσέγγιση του Radev προς τη Ρωσία, υπάρχει κίνδυνος σχηματισμού μιας φιλορωσικής κυβέρνησης σε μια κρίσιμη στιγμή – θα γίνει ο Δούρειος Ίππος του Putin», δηλώνει η ευρωβουλευτής Valérie Hayer.
Ο Radev έχει ταχθεί ανοιχτά κατά των κυρώσεων και έχει προειδοποιήσει ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο, γεγονός που τον τοποθετεί στην πρώτη γραμμή των ευρωσκεπτικιστών.

(Rumen Radev)
To σίγουρο είναι ένα: Η Ευρώπη δεν ξεμπέρδεψε με τον «ορμπανισμό».
Αντίθετα, φαίνεται να εισέρχεται σε μια εποχή όπου η αντίσταση στις κεντρικές αποφάσεις των Βρυξελλών αποκτά πολλούς και διαφορετικούς «ηχητικούς ενισχυτές», από τη Σόφια μέχρι τη Μπρατισλάβα.

www.bankingnews.gr